وقتی تیمی از حق میزبانی خود صرف‌نظر می‌کند، فقط زمین بازی را از دست نمی‌دهد؛ بلکه بخشی از برتری روانی، حمایت هواداران و فشار طبیعی بر حریف را هم کنار می‌گذارد. نتیجه این شد که الاهلی عملا هر دو بازی را در شرایطی نزدیک به میزبانی برگزار کرد و بدون تحمل فشار مضاعف، مقابل سپاهان ایستاد.

احمد جمشیدیان، سرپرست سپاهان در توضیح این تصمیم به مسائل مالی و کاهش هزینه‌ها اشاره کرده است اما پرسش اساسی اینجاست: آیا در سطح حرفه‌ای، چنین صرفه‌جویی‌‌هایی ارزش از دست دادن امتیاز میزبانی را دارد؟ فوتبال در نهایت در زمین مسابقه تعیین می‌شود و جزئیات رقابتی از جمله میزبانی، می‌تواند سرنوشت یک تورنمنت را تغییر دهد. حذف سپاهان نشان داد این محاسبه، دست‌کم در بعد فنی، پرهزینه‌تر از آن چیزی بود که تصور می‌شد.

نکته مهم‌تر اینکه سپاهان در فصل جاری از نظر بودجه و امکانات، باشگاهی کم‌برخوردار محسوب نمی‌شود. بنابراین قربانی کردن یک امتیاز کلیدی رقابتی به بهانه کاهش هزینه‌ها، با تصویر یک باشگاه مدعی همخوانی ندارد. مشکلات مالی باشگاه‌ها قابل درک است اما در سطح قاره‌ای، میزبانی فقط یک مسئله تشریفاتی نیست؛ یک ابزار استراتژیک است.

در نهایت، این تصمیم بیشتر شبیه یک ریسک غیرضروری بود؛ ریسکی که نتیجه‌اش حذف زودهنگام شد. سپاهان نه‌ تنها از مزیت خانه محروم شد، بلکه عملا شرایطی فراهم کرد که حریف بدون فشار ویژه، کار را به سود خود تمام کند. در رقابت‌های آسیایی، چنین امتیازهایی را نمی‌توان به سادگی واگذار کرد و بهایش معمولا سنگین است.