سایه تشنگی بر گنجینه سبز ایران سنگینی می‌کند؛ بحران کم‌آبی، دیگر منحصر به مناطق خشک نیست، بلکه جان جنگل و شالیزار را در شمال تهدید می‌کند. آنجا که طبیعت باید سیراب باشد، توسعه نامتوازن و عادت‌های ویرانگر مصرف، حیات را به مرز هشدار رسانده است.

با جایگزینی چاه‌های عمیق به‌جای قنات‌های کم‌شیب و پایدار، ایران تنها شیوه برداشت آب را تغییر نداد؛ بلکه بخشی از مسیر تاریخی سازگاری با اقلیم خشک را از دست داد و با پیامدهای جدی برای منابع آب و پایداری سرزمین روبه‌رو شد.